Przykłady spraw

W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego. w ł. w Z.P.W "N..." w ł. w dniach: 2 – 6.06.1997 r., dotyczącego podatku od towarów i usług za m-c kwiecień 1997 r., zostało ustalone, że podatnikowi nie przysługuje zwrot bezpośredni tego podatku w kwocie 24.627 zł, lecz jedynie w kwocie 9.437 zł oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 4.557 zł. Sprawa została nam zlecona w dniu 20.06.199 r. i zakończyła się decyzją nr III-US-III/VAT/2181/D/97 z dnia 20.08.1997 r. określającą podatek do zwrotu bezpośredniego w kwocie 21.162 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.039 zł. "I." Spółka z o.o. (j.v.) z siedzibą w W. była związana umową z dnia 01.08.1997 r. o świadczenie na jej rzecz usług niematerialnych przez "E.Y." Sp. z o.o. także z siedzibą w W.. Dająca zlecenie spółka "I" płaciła spółce "E.Y." należności ustalane w USD na podstawie faktur vat wystawianych przez spółkę "E.Y." rzekomo w oparciu o treść umowy. Po roku współpracy spółce "I" należności te okazały się aż nadto wygórowane wobec cen panujących na rynku. W tej sytuacji, zaprzestała płacenia kolejnych faktur, co spotkało się z groźbą skierowania przez kontrahenta sprawy na drogę postępowania sądowego. Spółka "I" otrzymała wezwanie przedsądowe. Wydana została przez nas opinia, w której zostało dowiedzione, że umowa zawarta przez strony była niejednoznaczna w zakresie ustalania wynagrodzenia przyjmującej zlecenie spółki "E.Y.". Dokonano szacunku wartości rynkowej świadczeń spółki "E.Y." za każdy miesiąc. Spółka "E.Y." wystawiła spółce "I." faktury na łączną kwotę 189.069,24 zł brutto, a otrzymała 74.255,03 zł zapłaty. Dochodziła zatem 114.814,21 zł. Z kwoty całkowitej zawyżona okazała się kwota 61.782,25 zł. Strony zakończyły swoje rozliczenia finansowe ugodą na podstawie ustaleń zawartych w opinii. Urząd Skarbowy w ł., przeprowadził w X i XI 2000 roku kontrolę w spółkach cywilnych: "M." i "V". Protokóły z czynności kontrolnych stwierdzały, iż podatkowe księgi przychodów i rozchodów - prowadzone przez osobę nie posiadającą uprawnień wydawanych przez Ministra Finansów - okazały się nierzetelne z powodu rażących nieprawidłowości. Także zeznanie podatkowe za 1999 rok, sporządzone na podstawie p.k.p. i r. zawierało błędy w zakresie odliczeń. W toku przeprowadzonych przy naszym udziale czynności, rozpoczętych w trybie art. 291 par. 2 Ordynacji podatkowej, zostało ostatecznie ustalone, że nie można mówić o nierzetelności, lecz o drobnych usterkach w prowadzeniu rzeczonych ksiąg, a wydana - w toku dalszego postępowania podatkowego - decyzja nr IIIUS I A-730/117/2001 z dnia 13.08.2001 r. określiła jedynie stratę podatnika na działalności gospodarczej w 1999 r. w prawidłowej wysokości oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 468,50 zł. Spółka cywilna "M.F." zawarła z Browarem w B. umowę o sprzedaży jego wyrobów w ściśle określonym regionie Polski na zasadach wyłączności. Browar nie dotrzymał warunku wyłączności, czego spółka cywilna nie mogła zaakceptować, ponieważ nie mogła osiągnąć planowanych zysków. Wobec tego, spółka cywilna odstąpiła od umowy. Przed wdaniem się w spór sądowy zaszła konieczność oszacowania przybliżonej wartość szkody rzeczywistej oraz utraconych korzyści, co było przedmiotem opinii sporządzonej przez nas w czerwcu 2000 roku. Przeciwko Browarowi zostało skierowane powództwo o odszkodowanie z tytułu szkody damnum emergens i lucrum cessans, której wartość została wyliczona przez nas; pozew ograniczono do kwoty 353.196,54 zł z odsetkami od 29.03.1999 r.. W sprawie dopuszczono dowód z opinii najpierw jednego, następnie drugiego biegłego sądowego dziedziny rachunkowości. Opinia pierwszego biegłego była dla Spółki cywilnej niekorzystana, stąd zaszła konieczność fachowego wykazania przez nas na użytek w procesu jej wadliwości. Ostatecznie w maju 2007 r. S.O. w B. wydał wyrok (I C 1113/00) zasądzający w całości roszczenie pozwu, który został utrzymany w przez S.A. w B. (I ACa 450/07), zaś S.N. w Warszawie odmówił przyjęcia kasacji Browaru do rozpoznania. Wspólnik "J." Spółki z o.o. z siedzibą w P. utracił zaufanie do drugiego wspólnika tej spółki, który jednocześnie pełnił funkcję zarządu jednoosobowego. Wykonując swoje uprawnienia przewidziane w art. 205 k.h. zlecił sprawdzenie ksiąg za określony okres. Weryfikacja ksiąg rachunkowych oraz innej dokumentacji przeprowadzona przez członków Zespołu, potwierdziła przypuszczenia wspólnika oraz wskazała szereg nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg rachunkowych oraz innej dokumentacji. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej, Urząd Skarbowy w ł. ustalił, iż od zapłaconych przez "S." Spółkę z o.o. w ł. kontrahentowi z Francji kwot z tytułu dostaw oprogramowania, winna ona - jako płatnik - pobrać i wpłacić fiskusowi zryczałtowany podatek dochodowych od osób prawnych z tytułu opodatkowania należności licencyjnych wypłaconych nierezydentowi za rok 2000 i 2001 w łącznej kwocie 10.857 zł. Spółka podatek ten uiściła wraz z należnymi odsetkami zwłoki w kwocie 901,80 zł. W toku postępowania, w którym interpretowane były - obowiązujące w tym zakresie - zarówno przepisy prawa krajowego, jak i prawa międzynarodowego (m.in. przepisy umowy z dnia 20.06.19975 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej oraz Modelowej Konwencji OECD) oraz powoływano orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok NSA III S.A. 163/00), zostało dowiedzione, że przedmiotowy podatek nie jest należny. W konsekwencji, w styczniu 2002 roku cała kwota podatku wraz zapłaconymi odsetkami została spółce "S" zwrócona przez urząd skarbowy na rachunek bankowy. Prowadzący działalność gospodarczą Tadeusz S. miał zaległości podatkowe z tytułu: - podatku obrotowego za 1991 rok w kwocie 1.153,50 zł należności głównej - karty podatkowej za 1994, 1998 i 1999 rok w kwocie 5.314,70 zł należności głównej, - podatku dochodowego od osób fizycznych płatnego na zasadach ogólnych za 2001 i 2002 rok w kwocie 6.712,80 zł należności głównej, - podatku od towarów i usług za 2001 i 2002 rok w kwocie 20.408,00 zł należności głównej, - składek ZUS za 2001 - 2002 rok w kwocie 16.115,25 zł należności głównej. W dniu 07.11.2002 roku zobowiązania te nie były przedawnione oraz były egzekwowane w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz z odsetkami zwłoki. Tadeusz S. był w wieku przedemerytalnym. W skutek przeprowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego zakończonego decyzjami: IB-66/RS/02/ISJ z dnia 23.04.2004 roku oraz nr 538/2004 z dnia 23.04.2004 roku, Tadeusz S. przestał być dłużnikiem budżetu Państwa z tytułu podatków i składek należnych ZUS. Proces oddłużenia wymagał przeprowadzenia 10 różnych postępowań. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadoznej we wrześniu 2002 rok u podatnika za okres 2001 roku a następnie u jego kontrahenta, Urząd Skarbowy w ł ustalił, iż w p.k.p. i r. podatnika znajdują się dwa oryginały faktury vat od tego samego dostawy o tym samym numerze i dacie oraz o tej samej wartości brutto (graficzne faktury wystawione odręcznie wyglądały identycznie); jedena z nich zaostała zaksięgowana przez podatnika w m-cu październiku a druga - w m-cu listopadzie. Pierwsza z tych faktur nie była potwierdzona kopią u dostawcy, który też zakwestionował fakt przeprowadzenia operacji gospodarczej z niej wynikającej oraz wyjaśnił, iż druga z tych faktur została wystawiona w celu wymiany pierwszej. Po długotrwałym (w zwiazku z wyjaśnieniami strony) postępowaniu kontrolnym w końcu organ podatkowy postanowieniem nr I-A-A/41-18/P/03 z dnia 18.02.2003 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu prowadzonej w 2001 roku działalności gospodarczej. W toku postępowania, organ podatkowy rozpatrywał wnioski dowodowe strony, w tym zawiesił postępowanie z uwagi na konieczność rozpatrzenia pewnego zagadnienia przez innych organ. Ostatecznie postanowieniem nr I-A-1/4110-P/J/06 z dnia 25.01.2006 r. postępowanie zostało umorzone bez jakichkolwiek negatywnych następstw dla podatnika. Po zamknięciu działalności gospodarczej prowadzonej jednoosobowo oraz po złożeniu wspólnie z małżonką zeznania o PDOF za 2002 rok, podatnik został poddany kontroli. W jej toku zostało ustalone na podstawie ewidencji przebiegu samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych, iż w celu przejechania 8.703 km zostały nabyte i zużyte 1.392,794 l etyliny za kwotę 4.243,66 zł netto, co - według osób kontrolujących - oznacza, że samochód spalał 16,003 l/100 km. W tym stanie sprawy zarzucno, że w każdym miesiącu podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu oraz zaniżył podsatwę opodatkowania i kwotę zaliczki na podatek dochodowy. Przedstawiono podatnikowi projekt decyzji, z której wynikało, że ma on zapłacić również odsetki zwłoki od kwot niedopłaconych zaliczek miesięcznych na PDOF. Po przyjęciu sprawy, złożone wnioski dowodowe oraz przedstawiane przez pełnomocników argumenty nie przyniosły oczekiwanego efektu. Organ podatkowy wydał decyzje zgodną z przedstawionym projektem, zaś podatnik - wobec groźby wszczęcia postępowania egzekucyjnego - żądaną zaległość podatkową wraz z odsetkami wpłacił na rachunek urzędu skarbowego. W skutek złożonego odwołania, decyzją nr PBI-2/4117-39/DUSł-G/2004/PŚ z dnia 09.06.2004 r. Izba Skarbowa w ł. uchyliła w całości w/w decyzję w zaskarżonej części, zaś w dniu 06.07.2004 r. urząd skarbowy zwrócił podatnikowi bezzasadnie żądaną kwotę zaległości podatkowej (podatek i odsetki) wraz z oprocentowaniem. Podatnik otrzymał upomnienie z w sprawie zaległości w podatku od towarów i usług za m-c październik 2005 r.. Jeszcze tego samego dnia (27.12.2005 r.) uregulował tą zaległość wraz z odsetkami oraz zaliczkę na podatek dochodowy od osób prawnych za m-c październik 2005 r. (także z odsetkami zwłoki). Dokumenty płatnicze były wystawio-ne prawidłowo. Kilka dni póżniej otrzymał postanowienie w sprawie sposobu zaliczenia obu tych kwot potraktowanych jako jedną, z którego wynikało, że część sumy rzeczo-nych kwot zarachowano na podatek dochodowy od osób prawnych a resztę pozostawiono jako nadpłatę. Nadpłata ta odpowiadała sumie zobowiązania w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. Na początku lutego 2006 r. podatnik dowiedział się, że właśnie zostało mu zajęte konto bankowe z powodu zaległości w podatku od towarów i usług za m-c październik 2005 r. wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i egzekucyjnymi. Został złożony zarzut, którego wierzyciel (organ podatkowy) nie uwzględnił. Na postanowienie dotyczące nieuwzglęnienia zarzutów zostało złożone zażalenie do organu II instancji. Izba Skarbowa w ł. postanowieniem nr V/II-2/7240-223/MN/06 z dnia 28.09.2006 r. zgodziła się z argumentami pełnomocników i uchyliła zaskarzone postanowienie w całości. Ostatecznie, postanoweniem nr VII 724/27/2006 z dnia 29.11.2006 r., organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne uchylając jednocześnie dokonane czynności oraz dokonując zwrotu pobranych kosztów postępowania.